Recensie // Sarah J. Maas – A Court of Thorns and Roses

3/5 sterren

When nineteen-year-old huntress Feyre kills a wolf in the woods, a beast-like creature arrives to demand retribution for it. Dragged to a treacherous magical land she only knows about from legends, Feyre discovers that her captor is not an animal, but Tamlin—one of the lethal, immortal faeries who once ruled their world.

As she dwells on his estate, her feelings for Tamlin transform from icy hostility into a fiery passion that burns through every lie and warning she’s been told about the beautiful, dangerous world of the Fae. But an ancient, wicked shadow grows over the faerie lands, and Feyre must find a way to stop it . . . or doom Tamlin—and his world—forever.
(bron: Goodreads)

ACOTAR
(Pas op, er kunnen enkele spoilers in deze recensie zitten)


Once upon a time…
A Court of Thorns and Roses is een sprookjesachtig boek dat bevolkt wordt door de meest bijzondere wezens en werelden. Ik kwam parallellen met verschillende sprookjesverhalen tegen: de hoofdpersoon is het sloofje van ondankbare zussen, ze worden meegenomen door een beest waar ze verliefd wordt. Feyre jaagt al het voedsel voor haar zussen bij elkaar, totdat ze op een dag de verkeerde wolf doodt en er ineens een woest beest voor de deur staat, of liever gezegd, door de deur heen breekt. Dit Beest neemt haar mee naar Prythian, waar de High Fae regeren, maar waar ook een duistere macht op de loer ligt die, als Feyre niet uitkijkt, haar nieuwe thuis zal verwoesten en een einde zal maken aan haar opbloeiende relatie met het beest dat niet zo’n monster blijkt te zijn, haar Tamlin. Ik vond ACOTAR wel leuk, maar uiteindelijk niet erg bijzonder. Waarom lees je in deze recensie.

Prythian, een echte sprookjeswereld
De wereld van Prythian vind ik erg mooi: het land is opgedeeld in meerdere courts (of hoven in het Nederlands), waar verschillende families van High Fae de dienst uitmaken. Tamlin is High Lord van het Lentehof, maar zijn gebied wordt belaagd door allerlei gevaarlijke wezens zoals de Bogge, die je diepste angsten bij je oproept en waar je naar nooit mag kijken. Ik was erg benieuwd naar de bijzondere wereld en ondanks dat Sarah J. Maas niet zo veel van het landschap beschrijft, werd de omgeving toch enigszins voelbaar door Feyre’s verkenningstochten.

ACOTAR-Map.png

De kaart van Prythian (bron: Sarah J. Maas’ website)

De sfeer die in het boek hangt kan ik niet anders beschrijven dan als magisch en dat is wat mij betreft één van de redenen waarom ik dit boek meer dan twee sterren heb gegeven. De eerste helft van het boek vond ik namelijk niet zo goed.

Geen conflict
De eerste honderd-of-zo pagina’s van ACOTAR verveelde ik me nogal. Ik vond Feyre een saai, veel te serieus personage en ik vond haar thuissituatie met haar ondankbare vader en twee zussen nogal een cliché. Het was net alsof Sarah J. Maas het leven van Feyre zo moeilijk mogelijk probeerde te maken, zodat het minder erg zou zijn dat ze werd ontvoerd naar het Lentehof. Dat maakte het voor mij alleen maar oninteressant, want ik gaf niets om de personages en de aanhoudende ellende irriteerde me nogal.

“But I lived in that moment – my life became beautiful again for those few seconds when our hands grazed.”

Nadat Feyre in het Lentehof is aangekomen, kabbelt het verhaal rustig voort. Hier en daar worden wat personages geïntroduceerd, maar ook zij konden me niet bekoren. Tamlin moest volgens mij mysterieus overkomen, maar hij leek net een standbeeld, zo stoïcijns was hij. Daar zat dus weinig leven in en ik kon me niet voorstellen dat Feyre voor hem zou vallen. Verder zat er weinig richting in dit gedeelte van het boek; de arme, eenzame Feyre dwaalt rond over het hof en waagt zich een enkele keer het bos in, waar ze belaagd wordt door gevaarlijke wezens, maar verder gebeurde er niet veel. Alleen Lucien, de rechterhand van Tamlin, was enigszins interessant, want hij was de enige die zich niet aan de regels hield en die iets in zijn schild leek te voeren. In dit eerste deel van het boek zat dus heel weinig conflict en dat was merkbaar. Ik vond het saai.

“Do you ever stop being so serious and dull?”
“Do you ever stop being such a prick?” I snapped back.
Dead—really, truly, I should have been dead for that.
But Lucien grinned at me. “Much better.”

Maar toen…
Pas op de helft van het boek komt er wat schot in. De vaagjes aanwezige dreiging komt éindelijk tot uiting in een direct gevaar dat Tamlin meevoert naar een duistere plek. Nu pas wordt het een beetje spannend, want wat zal er gebeuren als Feyre hem volgt? Zal ze hem kunnen redden? In de tweede helft vindt alle actie plaats die in de eerste helft miste en dat is wat mij betreft de redding van dit boek. Feyre wordt ineens een echte badass. Daarnaast worden er nieuwe personages geïntroduceerd die hun hart niet op hun tong hebben liggen, maar heerlijk onvoorspelbaar zijn. Verder vind ik dat de relatie tussen Feyre en Tamlin veel beter naar voren komt in dit gedeelte, wat misschien wel komt door hun penibele situatie. Toen ik hier eenmaal was aangekomen, las het boek als een trein; ineens voelde ik me betrokken bij de personages, waardoor de plottwists soms aanvoelden als een stomp in mijn maag.
Aan het eind sloeg ik het boek dicht met een zwaar gevoel op mijn borst en een intens verlangen om direct in het tweede boek te beginnen. ACOMAF, here I come!

Ondanks een heel stroef begin vond ik ACOTAR uiteindelijk toch een leuk boek. Ik ben heel benieuwd naar deel twee, A Court of Mist and Fury!

Afbeeldingsresultaat voor a court of mist and fury
Hebben jullie A Court of Thorns and Roses al gelezen? Wat vonden jullie ervan?

Titel: A Court of Thorns and Roses
Auteur: Sarah J. Maas
Uitgever: Bloomsbury Children’s books
Aantal pagina’s:
432
Jaar: 
2015

Advertenties

2 gedachtes over “Recensie // Sarah J. Maas – A Court of Thorns and Roses

  1. booksbrainsblog zegt:

    Oh, wat herkenbaar allemaal! Ik vond het tweede deel van het boek wel een stuk beter. En ik vond Tamlin ook in dit boek een stijf personage, ik vind stoïcijns een heel goed gevonden woord :-). Deel 2 is een stuk beter en daar zit ook wat meer vaart in. Kan niet wachten op deel 3!

    Liked by 1 persoon

    • verhaalverliefd zegt:

      Fijn om te horen dat ik niet de enige ben met deze mening😁. Ik heb boek 2 inmiddels gelezen en ook al lijdt die ook een beetje aan hetzelfde syndroom (eerste deel saai, tweede deel superspannend), ik vond hem toch een stuk beter! En ik zie ook echt uit naar deel 3.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s