Ik en mijn hoofd

Dit is een vrij persoonlijke post, wees gewaarschuwd voor een hoop blegh.

Mijn hoofd en ik staan niet op goede voet met elkaar. Er is een soort koude oorlog gaande waar ik zo nu en dan helemaal gek van word. Stel je zoiets voor als een hond die achter zijn eigen staart aanrent, of een kat die, gefascineerd door dat rode puntje op de muur, jaagt op iets dat hij overduidelijk niet kan vangen, of misschien wel dat moment waarop je met telefoon aan je oor staat en je ineens doodschrikt omdat hij niet meer in je broekzak zit.

Mijn hoofd is nogal een lul. Hij houdt me voor de gek, jaagt me angst aan, herinnert me constant aan dat ene waar ik spijt van heb, slingert me scheldwoorden naar het hoofd (haha), twijfelt voortdurend aan zichzelf, bedenkt toekomstscenario’s waarin ik iets fout doe en wordt daar nu al boos om, denkt in cirkels en cirkels en cirkels, verlamt, veracht, verbastert, verdrukt, verbrijzelt, verdringt, verdooft, vergalt, vermijdt, verzíekt. En het ergste is dat ik dat allemaal helemaal zelf doe.

Dit zal jullie vast bekend voorkomen: iedereen heeft wel zo’n stemmetje in zijn of haar hoofd dat alles bekritiseert. Om de een of andere reden vinden we altijd dat we het niet goed genoeg doen. Zo’n ‘innerlijke’ criticus kan eigenlijk best behulpzaam zijn: hij wijst je op dingen die je beter niet had kunnen doen en motiveert je om het de volgende keer op een andere manier aan te pakken. Maar wat doe je als dat stemmetje uitgroeit tot een monster dat steeds meer ruimte inneemt in je hoofd? Als hij zich overal in vast bijt, zijn klauwen zet in alles waar je je mee bezighoudt, of het nu je studie is of iets wat je voor je plezier doet. Wat doe je als het monster je zo in zijn greep houdt dat het je helemaal verlamd?

Maar het monster is deel van mij, zijn klauwen zijn gemaakt van angstgedachten en hij heeft tanden van vlijmscherpe zelfhaat.

Ik heb mezelf bij de keel.

Ik ben altijd een verlegen en onzeker meisje geweest. Voortdurend twijfelde ik aan mezelf, vroeg ik me af of ik het wel kon, of ik wel liefde verdiende, of ik wel goed genoeg was. Mijn verlegenheid bereikte een toppunt op de middelbare school; ik durfde niets meer, voelde me de hele dag ongemakkelijk. Maar dat was niet erg, want ik had genoeg vriendinnen en ik ben redelijk makkelijk door die jaren gerold. Natuurlijk was het niet altijd makkelijk, maar het belangrijkste, namelijk mijn schoolwerk, dat lukte me wel. Toen ging ik naar de universiteit om Nederlands te studeren en ook al dacht ik soms dat ik het allemaal niet kon, uiteindelijk was ik zover dat ik alleen nog een scriptie hoefde te schrijven. Daar ging het fout. Mijn ouders gingen toen scheiden en ik moest een project oppakken van zo’n omvang dat ik me kleiner en kleiner voelde worden terwijl de berg werk groeide en groeide, totdat de scriptie veranderd was in een enorme toren met wel een miljoen treden die ik allemaal moest beklimmen, maar de treden werden steeds hoger en mijn benen waren te kort en er zaten gaten in de treden waardoor ik een oneindige afgrond kon zien waar ik in zou vallen als ik een verkeerde stap zou zetten. Dat was de eerste keer dat ik helemaal vastliep. Alleen door een ingreep van mijn scriptiebegeleider heb ik het toen gehaald, opgelucht maar niet bepaald trots op deze prestatie.

Sindsdien ben ik bang dat ik vastloop, dat ik faal, dat ik het verkeerd doe, dat ik geen goede vriendin/dochter/student/werknemer et cetera ben. En ik ben ook weer vastgelopen, meerdere keren zelfs. Ik heb moeten overstappen op een lichtere master, omdat het niet lukte. Dat voelde heel erg als falen, maar het was de juiste beslissing om voor mezelf te kiezen, om niet te veel druk op mezelf te leggen.

Maar ik maak mezelf nog steeds gek en daar wil ik wat aan veranderen. Ik zit mezelf zo dwars bij alles wat ik doe. Dus ik werk eraan. En ik hoop dat het mettertijd minder wordt. Die onzekerheid zal waarschijnlijk nooit helemaal weggaan en dat monster zal de kop op blijven steken, maar ik hoop dat ik hem er in de toekomst van zal kunnen weerhouden om stukjes van mijn dromen af te knauwen. Want hé, die mogen er zijn. Net als ik.

Anneke out.

P.S.
Echt heel cheesy dit, maar hier zijn wat citaten over jezelf accepteren. Van die leuke quotes die je leest en wel een beetje, maar niet helemaal gelooft.

“You yourself, as much as anybody in the entire universe, deserve your love and affection”
― Sharon Salzberg

“Friendship with oneself is all important, because without it one cannot be friends with anyone else in the world.”
― Eleanor Roosevelt

“It is not worth the while to let our imperfections disturb us always.”
― Henry David Thoreau

 

 

Advertenties

6 gedachtes over “Ik en mijn hoofd

  1. Inge | The Belgian Reviewer zegt:

    Goed dat je je hiervan alvast al bewust bent, da’s al de eerste stap om er iets aan te kunnen doen. We voelen ons allemaal best wel onzeker (ik zeker ook) en hebben faalangst maar het leven is een gigantisch vallen en weer opstaan en je zal zien, het kan best nog wel meevallen. Je bent goed bezig dus doe zo voort !

    Liked by 1 persoon

  2. Dineke Davids zegt:

    Mijn lieve, lieve dochter Anneke, ik houd zielsveel van jou, dat zal ik altijd doen!
    Ik kan en wil niet anders.

    Weest sterk en moedig, dat zei de Engel des Heren tegen Gideon. Hij vroeg, hoe of hij dat zou kunnen. De heer antwoordde: ” Dat kun je omdat Ik je bijsta” En hij overwon op wonderbaarlijke manier de Midjannieten. Richteren 6.
    💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋

    Liked by 1 persoon

  3. Eline zegt:

    Lieve Anneke,

    Wat heb je dat mooi en oprecht geschreven (disclaimers of niet!). Ik wilde even zeggen dat ik ontroerd was en het echt goed van je vind dat je dit zo doet. Dat is geen falen, dat is juist heel moedig. Ik zag de laatste tijd dat je met jezelf in de knoop zat, maar weet: we staan allemaal achter je en we vinden je superleuk (ook al vind je dat zelf misschien soms niet, dan zijn we het lekker oneens!). En wat ik geleerd heb van vergelijkbare situaties: zoek/accepteer een helpende hand. Je hoeft de dingen niet alleen te doen. Ook dat is geen falen maar moed.

    Heel veel liefs,
    Eline

    Like

  4. readinge zegt:

    Hey Anneke,

    Misschien een beetje laat dat ik deze blogpost lees, maar ik wilde graag nog even zeggen dat ik je ontzettend aardig vind en dat je trots mag zijn op alles wat je bereikt hebt! Stormen in je hoofd zijn vervelend, maar elke storm komt aan zijn eind. Ik hoop voor jou dat deze storm snel zal gaan liggen en dat je hoofd gevuld wordt met zonneschijn.

    Liefs,
    Inge

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s