Recensie // Maria Postema & Maarten Bruns – Dertiendagh

4/5 sterren

Als Dertiendagh een recept was, dan zou hij als volgt luiden: een eetlepel geschiedenis, een scheutje mythologie, een halve liter mysterie en een hele hoop spanning.

Samenvatting
Als Erik en zijn vrienden een geschiedenisproject op krijgen, weten ze meteen wat hun onderwerp moet zijn: bunkers uit de Tweede Wereldoorlog. Aangestoken door het enthousiasme van hun geschiedenisdocent gaan ze op onderzoek uit, want zou het kunnen dat er in de duinen rondom Scheveningen nog onontdekte bunkers liggen? Als Erik ondergronds een oude Duitse ring vindt en vervolgens vreemde dromen krijgt, lijkt er meer gaande te zijn dan hij aanvankelijk dacht. Vooral als blijkt dat niet alle bunkers even… leeg zijn als gedacht.

Toen ik van Dertiendagh hoorde, was ik meteen enthousiast. Ik bedoel: bunkers, vreemde artefacten en bloedstollende mysteries, daar smul ik van!
De spanning wordt meteen opgevoerd, want het verhaal begint met een passage waarin Erik in een donkere ondergrondse tunnel zit. Er klinkt een gil en even later treft hij zijn beste vriendin Zoë in verwarde staat aan. Wat is er gebeurd? We weten het niet, want eerst krijgen we een flashback waarin duidelijk wordt waarom Erik en Zoë zich in een ondergronds gangenstelsel bevinden. Op deze manier weten de auteurs de spanning er goed in te houden, want ik zat de hele tijd op het puntje van mijn stoel om te weten hoe het verder ging. En zo ging het het hele boek. Heel frustrerend eigenlijk, maar hierdoor wist ik wel dat ik een goed boek aan het lezen was.

“Het had zo’n mooi idee geleken om deze bunker te verkennen, maar inmiddels kwam het avontuur hem bijna z’n neus uit.”

Gelukkig mogen we met de personages meedenken, want net als Erik weten we niet wat voor ring hij heeft gevonden of waar zijn vreemde nachtmerries vandaan komen. De lezer wordt uitgenodigd om ook na te denken over de mysterieuze gebeurtenissen in de bunker. Ik merkte dat ik zelfs nadat ik klaar was met lezen nog zat na te denken over wat er nu aan de hand was. Wat wilden de mensen in de bunker bereiken? Wie zijn Wuotan en Holda? En waar gaat de titel nu eigenlijk over? Al deze mysteries komen uiteindelijk aan het licht in de bloedstollende ontknoping.

Niet alleen de intrige is sterk, ook de personages zijn boeiend. Ik vind het vaak jammer als een boek een goed plot heeft, maar saaie of vervelende personages. Dat was bij Dertiendagh gelukkig helemaal niet aan de orde! Het groepje avonturiers waren allemaal innemend, de een meer dan de ander, en allemaal verschillend. Erik is de rustige, maar ook de slimme, terwijl Zoë vol vuur alle uitdagingen aangaat. Ze worden bijgestaan door ‘surferdude’ Matthijs, spunky Merel en Jerry de leadzanger, die je allemaal gaat waarderen naarmate het boek vordert. Uiteindelijk staat het mysterie op de eerste plaats in dit boek, maar die personages, die zitten wel goed!

“Haar ogen richtten zich op zijn gezicht en het gemurmel verstomde. In plaats daarvan begon ze in trance telkens dezelfde woorden te prevelen: ‘Het kan niet. Onmogelijk. Het kan niet.’
Erik onderbrak haar niet; een verklaring kwam later wel. Nu moesten ze eerst de anderen terug zien te vinden.”

Toen het einde in zicht kwam, ging ik steeds meer uitzien naar de ontknoping waarin alles aan het licht zou komen. Dat gebeurde uiteindelijk ook, maar ik vond het einde wel wat abrupt. Ik had aan de ene kant meer emotie verwacht, gezien de heftige gebeurtenissen, en aan de andere kant meer uitleg. Wat is er bijvoorbeeld gebeurd met Jonas? En hoe zit het met dat einde? Gelukkig zijn er veel andere dingen die Dertiendagh tot een echt goed boek maken: de realistische spreektaal van Erik en zijn vrienden, de dynamiek van hun vriendschap, het goed uitgedachte mysterie en ga zo maar door.

Kortom, Dertiendagh is fokking goed. Als je van geschiedenis en mysteries houdt, dan moet je dit boek zeker lezen. Rennen naar die boekhandel!

Titel: Dertiendagh
Auteurs: Maria Postema & Maarten Bruns
Aantal pagina’s: 120 
Uitgever: Leopold

Advertenties

3 gedachtes over “Recensie // Maria Postema & Maarten Bruns – Dertiendagh

  1. Mijn Brein is een Boekenkast zegt:

    Ik vind het supergrappig dat Maria Postema een boek geschreven heeft want tijdens een YA-panel waar zij te gast was heb ik haar jaren geleden eens gevraagd of ze die ambitie had, en dat was destijds niet zo, dus wel een coole verrassing dat we haar nu toch als auteur zien opduiken 😀 Dit geheel ter zijde, haha. Leuk dat je er zo enthousiast over bent alleszins! De time setting is niet zo mijn ding, lijkt me, maar als mensen om aanraders vragen ivm geschiedenis ga ik ‘m zeker onthouden op basis van jouw recensie! 🙂

    Liked by 1 persoon

    • verhaalverliefd zegt:

      Dat is inderdaad grappig! Blijkbaar kreeg ze er toch zin in :D.
      Dank je wel! Als je van geschiedenis in het algemeen en de Tweede Wereldoorlog in het bijzonder houdt, dan is dit zeker een aanrader. Wat dat betreft vind ik het ook een origineel boek, want geschiedenis wordt in een moderne setting geplaatst.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s